อารายว่าใครชอบหาเรื่อง

ตัวเองอ่ะดิชอบหาเรื่องมาให้เค้ามากกว่า

ชอบจังน่ะจำไว้




ช่วยหน่อยเหอะกะแฟนตัวเองอ่ะเอาใจไส่หน่อยน่ะ

กะคนอื่นล่ะเม้นได้เม้นเอา

แว๊ะไอ้คนใจร้าย

อ้วนเกินขนาด ปากก็เสีย ชอบว่านักกะเค้า

.............

กำ เลย ไป

สร้าง ปัน หา ครอบ ครัว

ให้ ป่าว อ่ะ ขอ โทด ๆๆ

คับขอบคุณมากคับ

อืมลูกเกดเรียนปี 4 แล้วหรอ

ยังไงก็จะจบแล้ว สูๆๆน่ะคับ

บั๊ยบาย.....


จำไว้น่ะ
ไปเม้หาคนอื่นได้กะแฟนตะเองล่ะไม่

ไม่ต้องเลยตัวเอง

มีสาวที่ไหนอีกห่ะระวังน่ะจำไว้

อย่าให้รู้น่ะว่าไปเหล่สาวที่ไหนจำไว้เลย

ไม่ต้องทำเป็นดีใจ

ตัวเองหน่ะตัดเค้าไปนานเลยน้อยใจยังไม่หายน่ะ

จำไว้น่ะ

ไม่ต้องมาทำเป็นดีใจไปน่ะ

จำไว้หึงน่ะ

ห้ามมีสาวที่ไหนมาเม้นให้น่ะ

เพราะเจ้าของ hi5 มีเจ้าของแล้ว

มีสาวที่ไหนมาเม้นให้อีกอ่ะ

เสน่ห์แรงจังน่ะ

พอไม่มีแฟนถึงน่ะ

ว่าไงไม่อยากมีเค้าเป็นเพื่อน

คนใจร้าย

คิดถึงมากมายจร้า

อยากกลับบ้านอีตายแล้ว

ช่วงนี้ฝนตกดูแลตัวเองด้วยนะจร้า

มีโอกาสจะรีบกลับบ้าน

อิอิ

ดูแลพ่อ แม่ แล้วก้อน้องด้วยนะจร้า

คุณพี่ที่รัก

บายบาย

ทัก ทาย คร่ะ

เยน แล้ว หม่ำ

รัย ยัง คร่ะ

อา กาศ เปลี่ยน

แปลง บ่อย ดุแล ตะ เอง ด้วย

นะ คร่ะ รุ่น เพ่ อิอิ

"ตกลงเลือกได้ยังว่าจะเอารุ่นไหน

ก้อถ้ารวมขาตั้งกล้องแล้วก้อไม่เกิน 20000 อ่ะ"

ชื่อลูกเกดคร่ะ

เรียนท่องเที่ยว รหัส49

ว่าแล้วหน้าคุ้น ๆๆ อิอิ

แล้วเพ่ชื่อรัยคร่ะ ตอนนี้ทามงาน

ที่ไหนแว้วๆๆๆ เยนแล้ว

หารัยหม่ำ ๆๆ ด้วยนะข๊ะๆๆ

ซา หวาด ดี คร่ะ ๆๆ

เออ คือ ว่า คุง เพ่

เคย เรียน ที่ มวล.อ่ะ ป่าว คร่ะ

เหมือน จา คุ้น ๆๆ หน้า อ่า

ฝาน หวาน ๆๆ นะ คร่ะ ...

คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี
1 ปี เท่ากับ 365 วัน
แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน
คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,600 นาที
ลองนับเป็นสัปดาห์ อืม......... ไม่เลว 3,120 สัปดาห์
อุแม่เจ้า........แสดงว่า
เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์สามพันกว่าครั้งเท่านั้นเอง
คิดแบบนี้แล้วไม่กล้าดูนาฬิกา
แทบเบือนหน้าหนีจากปฏิทิน
เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการนับถอยหลังเพื่อรอวันลาโลก...
เปล่าเลยผมไม่ได้กลัวตาย
และขอโทษที่หากเรื่องอาจไม่ค่อยขำ
แต่ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บนโลกนี้มันน้อยมากหากคำนวนในเชิงตัวเลข
ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน
เพลงอีกหลายเพลงยังไม่ได้ฟัง
หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู
ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก
พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตรที่ยังไม่เคยไป โอ๊ย..... กลุ้ม
สองหมื่นกว่าวันที่เราได้รับมามัน
น้อยเกินไปจริง ๆ และที่น่ากลุ้มไปกว่านั้นคือ
ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ถึง 60 ปี
แน่นอน 1 ปี ยังเท่ากับ 365 วัน
นั่นแสดงว่าบางคนไม่ได้มีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วันหรอกนะ
อาจไม่ถึง 3,120 สัปดาห์ซะด้วยซ้ำ!
อุแม่เจ้าเทค 2
คืนวันเสาร์ที่จะได้ไปเที่ยวเหลือไม่ถึง
สามพันวันแล้วเหรอเนี่ย!!!!
คิดแบบนี้ต้องรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดู
กางปฏิทินออกกว้าง ๆ
เพราะมันคือเวลาที่เราเหลือ.... บนโลกนี้
นี่ชั้นกำลังทำบ้าบออะไรอยู่.....ไม่เลยน้องสาว
นี่ไม่ใช่ปรัชญางี่เง่าอะไรทั้งสิ้น หากเป็นความจริงที่
เราไม่ค่อยได้มองมัน
เอาล่ะ งั้นสมมติว่าทุกคนอายุ 17 ปี
แปลว่าใช้ชีวิตมาแล้ว 6,205 วัน
และผ่านคืนวันเสาร์มาร้อยกว่าครั้ง ส่วนหน่วยนาทีนั้น ......
คำนวณเองบ้างซิว้อยย.....
เอาเวลาที่ใช้ไปนั้น หักลบกับเวลา ( ที่คาดว่าจะ) เหลืออยู่
ผลลัพธ์ที่ได้
เราจะทำยังไงกับมันดี .....
แต่น่าแปลก หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ
นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวัน ๆ ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่จิกหัวใช้
เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า ' เงินเดือน '
บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้ง ๆ
ที่ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า รู้แต่ว่าแม่ชอบ
ไม่ก็เห็นแค่ว่าเพื่อนเรียน
เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่า กูจะเป็นอะไรดี

บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น
ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น
แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเองเหลืออยู่แต่ความ
รู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน
บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร เก๊กใส่กันไปวัน ๆ
ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ มึงแน่ กูแน่ งอนการกุศล
ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ....ไอ้บ้า

และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม ' ฆ่าเวลา ' ชีวิตมันว่างจัด
ขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย
บอกตรง ๆ เห็นแล้วอยากตบกบาล
เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี
อีกหน่อยเราก็ตายจากัน ...... แล้วนะ
ลองคิดแบบนี้บ้าง
ใช่แล้ว .... เราจะเกิดความเสียดาย
เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่เรายังไม่ได้ทำ
ตายได้ไง หากฝันไม่สำเร็จ
ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย






แต่ให้รีบทำทุกอย่าง ก่อนที่จะตาย ... ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้
และในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ...
มาเตรียมการรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า
เอาแบบตายวันตายพรุ่งก็จะได้นอนตายตาหลับ
ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า....พรุ่งนี้ฉันจะตายแล้ว
ทำงานในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก
ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง ...ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวตายนะ...เตือนแล้วไง
รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี
ส่วนจะรักหรือไม่รักกู ไม่สนว้อย ... เพราะพรุ่งนี้ชั้น(อาจจะ ) ตายแล้ว
ใช้เวลา ( ที่อาจจะ) สุดท้ายที่มีต่อกันไว้
กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดครั้งสุดท้ายของเรา
นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะอย่างน้อย ๆ เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล

....... คนข้างบ้านเดินแป้นแล้นมาบอกข่าวดี ลูกสาววัย 23 กำลังจะแต่งงาน
ในมือมีซองสีชมพูพร้อมการ์ด
ลูกสาวอยู่ต่างจังหวัดกับคู่หมั้น
แม่เลยต้องมาแจกการ์ดเอง
เมื่อกี๊ว่าที่เจ้าสาวเพิ่งโทรมาปรึกษาแม่เรื่องชุดแต่งงาน.........
หลังจากนั้น 3 ชั่วโมง เธอตาย ......
แต่กว่าคนเป็นแม่จะรู้ข่าวร้าย ก็ปาไป 5 วัน
ซองในมือผม กลายเป็นเงินช่วยงานศพ ช่อดอกไม้ กลายเป็นพวงหรีด
และทั้งหมดกลายเป็นแรงบันดาลใจ ที่อยากจะบอก
ว่าอีกหน่อยเราก็ตายจากกัน .... แล้วนะ
อ้าว.... รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก
รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่ไปทำทุกอย่างที่เรายังไม่ได้ทำ
เดี๋ยวตายซะก่อน .... เสียดายแย่

สุดท้ายตัวฉันเป็นแค่เพียง

แค่สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีหัวใจ

แค่สิ่งมีชีวิตที่จิตใจแหลกเหลว

มันคงเป็นโชคชะตาที่ฉันต้องเข้าใจ
ความรักเรานั้นมาไกลแค่นี้
ก็ปล่อยเธอไปตามเส้นทางของเธอที่ดี
แต่ยังมีสิ่งนึงอย่างให้เธอรู้ก่อนที่จะไป

* เธอจะเป็นความทรงจำอยู่ภายในลมหายใจ
จะจดจำเธอจนวันสุดท้าย
ใจของฉันคงต้องหมุนตามเวลา ซักวันคงมีใครผ่านเข้ามา
ตราบใดที่ยังหายใจจะไม่ลืมเธอ

ได้อยู่ดูแลเธอมา หายใจใกล้ๆกัน
เท่านี้ใจฉันก็มีความหมาย
หากวันใดเหนื่อยล้า นึกถึงตอนฉันยิ้มให้
ไม่มีฉันจากนี้ดูแลตัวเองดีๆนะเธอ

ซ้ำ *

นับจากนี้ใจฉันคงหยุดการมีเธอ
นับจากนี้คงต้องเริ่มออกเดิน เพื่อเจอรักใหม่
เราสองคงไกลห่าง แต่จะไม่มีทางลบภาพเธอ

ซ้ำ *
ใจของฉันคงต้องหมุนตามเวลา ซักวันคงมีใครผ่านเข้ามา
ตราบใดมีลมหายใจก็จะมีเธอ…

ความฝันไม่เคยหยั่งยืน ตื่นแล้วก็พลันหายไป
ดอกไม้ที่ดูงดงาม แต่ไม่ช้าก็คงร่วงโรย
ความรักก็คงเหมือนกัน แม้จะรักมากเท่าไหร่
สุดท้ายก็คงต้องไป เจ็บแค่ไหนต้องทนกล่ำกลืน

ก็คงไม่สำคัญกับคำอธิบาย
เมื่อฉากสุดท้ายคือการร่ำลา

*พรุ่งนี้ไม่มีแล้ว ไม่มีเธอเหมือนเก่า
แม้รักเท่าไหร่ก็คงเท่านั้น เพราะเธอไม่เหลือใจ
ถึงแม้ต้องเจ็บปวดอย่างนี้ ต้องทำใจให้ได้
ว่าต่อไปนี้เราเพียงแค่เคยรักกัน

ชีวิตก็ยังต้องเดิน เจ็บช้ำก็ยังต้องไป
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่ว่าฉันก็คงต้องทน
เมื่อเขาไม่ใช่ของเรา จะรั้งเขาไว้อย่างไง
ก็รู้เพิ่งว่ายากเท่าไหร่ เมื่อต้องลืมใครสักคน

มันคงไม่สำคัญจะนานสักเท่าไหร่
แค่บอกเอาไว้ในใจทุกวัน

(ซ้ำ *)

พรุ่งนี้ไม่มีแล้ว ไม่มีเธอเหมือนเก่า
แม้รักเท่าไหร่ก็คงเท่านั้น เพราะเธอไม่เหลือใจ
ถึงแม้ต้องเจ็บปวดอย่างนี้ ต้องทำใจให้ได้
ว่าต่อไปนี้เราเพียงแค่เคยรักกัน
ว่าต่อไปนี้เราเพียงแค่เคยรักกัน

โลกคงแตกสลายนาทีที่ไม่มีเหลือเธอ

คนที่รักที่สุด คนที่รักเสมอ

ฉันกลัวๆพรุ่งนี้จะไม่มีแรงหายใจ

ที่ผ่านมามันเหมือนฝันดี แต่ตอนนี้กำลังตื่นจากความฝันงง

ต้องเผชิญกับความจริงที่ได้รับ

“ความรักมันไม่มีจริงหรอก ผมจะบอกคุณให้... ไอ้สิ่งที่เราเรียกกันว่าความรักน่ะ อันที่จริงมันก็เป็นแค่ อัตราแลกเปลี่ยนอีกสกุลนึงเท่านั้นเอง.ความรักคือการให้งั้นเหรอ คุณคิดว่ามีใครจะยอมรักคนที่เห็นแก่ตัวได้ตลอดชีวิตงั้นเหรอ คุณจะให้ได้ตลอดไปงั้นเหรอ ถ้าไม่ได้อะไรกลับคืนมาเลย...ไม่มีทาง สุดท้ายความรักคุณก็จะลดลงอย่างงี้ถ้าคุณไม่เรียกมันว่าการแลกเปลี่ยนแล้วจะเรียกว่าอะไร.... รักน่ะ มันไม่มีตัวตนหรอก"

อ้วน

เมื่อคืนนนอนวลัยลักด้วย
ไม่ค่อยเหมือนบูรพาเลย

เงียบๆๆไม่ครึกครื้น

วันนี้ป้าเทืองก่ะอาแปะไปสุราดอ่ะ

ไม่รู้ว่าอาเการู้ป่าว...........